Sena

Als een nieuw thuis je weer laat dansen

Actrice wil ze worden. Dansen doet ze ook graag. Misschien wordt ze later wel allebei en staat ze ooit in een musical, zingend en dansend op een podium zo groot als haar fantasie.


Tijdens de wekelijkse boswandeling zwiert Sena van boom naar broer naar pleegmoeder. Ze praat, corrigeert, lacht, doet voor.


‘Kijk, zó doe je dat, Sjoerd: je middelvinger naar je duim en je ringvinger en pink sierlijk omhoog. Niet zo stijf.’


De boel bij elkaar houden lijkt haar motto. Is het de aard van het beestje, of de angst dat haar gezin nog eens uit elkaar valt?


Bij Edith en Sjoerd heeft Sena opnieuw geleerd wat blijven kan betekenen. Niet zonder rafelrand, niet zonder vragen, maar met ritme, nabijheid en de ruimte om te bewegen zoals zij beweegt: hardop, spelend, verbindend.

Ruimte om weer kind te zijn

Wanneer een kind veel onzekerheid heeft meegemaakt, kan gewoon kind-zijn naar de achtergrond verdwijnen. Spelen, ontdekken en dromen vragen immers om een basis van veiligheid: de ervaring dat volwassenen verantwoordelijkheid dragen en dat het dagelijks leven niet ieder moment uiteen kan vallen.


Bij Edith en Sjoerd vindt Sena die basis in vaste ritmes, vertrouwde mensen en een gezin dat blijft. Dat neemt haar ervaringen en vragen niet weg. Het geeft haar wel ruimte om zich te ontwikkelen — om te dansen, te fantaseren, haar stem te laten horen en plannen te maken voor later.



Een veilige plek betekent niet dat een kind nooit meer bang of bezorgd is. Wel dat het die gevoelens niet alleen hoeft te dragen. Wanneer volwassenen zorgen voor continuïteit en emotionele beschikbaarheid, ontstaat er opnieuw ruimte voor spel, nieuwsgierigheid en toekomst. Ruimte om niet steeds sterk te hoeven zijn, maar weer kind te mogen zijn.


Dit verhaal raakt aan

  • Veiligheid en vertrouwen
  • Spel en fantasie
  • Ruimte om te ontwikkelen
  • Langdurige pleegzorg

Bekijk alle verhalen

Verder lezen bij NJi