Patrick
De legende van Zelda
Terwijl de anderen dollen, snuistert Patrick tussen de herfstbladeren. Met één oor luistert hij via zijn AirPod naar muziek; met het andere volgt hij wat er om hem heen gebeurt. Hij kan het allemaal tegelijk.
Even later toont hij zijn jongste pleegzusje een kastanje, alsof hij zojuist de Triforce heeft gevonden: het relikwie van kracht, wijsheid en moed.
Patrick woont sinds zijn zevende bij Edith en Sjoerd. Terug naar zijn moeder zal hij niet meer gaan, maar elke woensdag fietst hij vijftien kilometer naar haar toe. Dan spelen ze samen een paar levels The Legend of Zelda, hun gezamenlijke passie. Zo groeide tussen hen alsnog een hechte band.
Voor Patrick is Zelda meer dan een game. In de kostuums, verhalen en personages onderzoekt hij wie hij is. Sjoerd kijkt toe, geniet ervan en beweegt met hem mee.
Samen roeien ze naar de overkant.
Ruimte om te ontdekken wie je bent
Wie ben ik, bij wie hoor ik en wat vind ik belangrijk? Voor pleegkinderen kunnen die vragen extra gelaagd zijn. Hun ouders, hun pleeggezin, hun achtergrond en hun eigen voorkeuren maken allemaal deel uit van wie zij worden.
Dat gaat gemakkelijker wanneer kinderen niet hoeven te kiezen tussen twee werelden. Erkenning van hun afkomst, ruimte voor contact met hun ouders en oprechte belangstelling voor wat zij zelf ontdekken, dragen bij aan een positieve identiteit.
Bij Patrick komt dat samen in Zelda. Het is de wereld die hij met zijn moeder deelt én een plek waar hij met verhalen, personages en kostuums onderzoekt wat bij hem past. Sjoerd hoeft dat niet voor hem in te vullen. Hij kijkt, luistert en beweegt mee.
Dit verhaal raakt aan
- Identiteit
- Verbondenheid
- Contact met ouders
- Ruimte voor eigenheid
Bekijk alle verhalen →
Verder lezen bij NJi ↗
