ilse & wolter
Wij dragen samen zorg voor andermans rijkdom
Bij Ilse en Wolter gaat pleegzorg vaak over tijdelijk dragen, en daarna ook weer kunnen loslaten.
Samen met hun kinderen vingen zij al dertien pleegkinderen op, meestal voor korte tijd. Hun grondhouding is eenvoudig, maar niet gemakkelijk: ‘Dan zijn we maar beter voorzichtig in ons oordeel.’
Het kan iedereen overkomen dat het leven ontspoort. Een vechtscheiding. Een verslaving die langzaam groter wordt. Problemen die zich opstapelen tot ouders niet meer kunnen geven wat hun kind nodig heeft. Ilse en Wolter praten niets goed, maar proberen ouders wel zonder oordeel tegemoet te treden. Niet tegenover hen, maar naast hen.
Toen de twee dochters van Judith bij hen werden geplaatst, zochten Ilse en Wolter vanaf het begin de samenwerking met haar. De meisjes waren haar rijkdom. Hun taak was de kinderen een veilige haven te bieden en tegelijk hun moeder het vertrouwen te geven dat zij als pleeggezin naast haar stonden.
Dat vraagt om afstemming. Met de moeder, de voogd, de pleegzorgbegeleiders en het netwerk. Iedereen heeft een eigen rol. Als mensen elkaar niet voor de voeten lopen, ontstaat er ruimte om stappen te zetten.
Ook de kinderen van Ilse en Wolter dragen mee. Zij hechten zich aan de kinderen die tijdelijk bij hen wonen, ook als het maar voor een paar weken is. Dochter Lisha is zo betrokken bij het pleegouderschap van haar ouders, dat zij later zelf pleegkinderen zou willen opvangen.
Ieder afscheid wordt gemarkeerd met vaste rituelen: een fotoboek, een T-shirt met een persoonlijke gedachte en een etentje met het hele gezin.
Zo krijgt loslaten vorm: als verlies én als afronding. Als dankjewel aan de kinderen over wie zij zich even mochten ontfermen. Want wie andermans rijkdom draagt, moet die ook kunnen teruggeven. Soms is tijdelijk zorgen precies wat nodig is om een ouder weer adem te geven.
Pleegzorg verandert het hele gezin
Wie pleegouder wordt, stelt niet alleen het eigen huis en leven open. Ook voor de kinderen die al in het gezin wonen, verandert er veel. Zij delen de aandacht van hun ouders, passen zich aan nieuwe situaties aan en bouwen een band op met de kinderen die tijdelijk hun pleegbroer of pleegzus zijn.
Bij Ilse en Wolter dragen de eigen kinderen de pleegzorg mee. Lisha is nauw betrokken en zou later zelf pleegkinderen willen opvangen. Maar betrokken zijn betekent niet dat eigen kinderen ook verantwoordelijk moeten worden. Zij hebben uitleg, aandacht en ruimte nodig om hun gevoelens en grenzen uit te spreken — ook wanneer hun ervaringen niet alleen positief zijn.
Zeker bij kortdurende pleegzorg volgen ontmoeten, hechten en afscheid nemen elkaar steeds opnieuw op. De afscheidsrituelen van het gezin geven erkenning aan wat er samen is beleefd én aan het verlies wanneer een kind weer vertrekt. Zo wordt pleegzorg een ervaring van het hele gezin, waarin ook de eigen kinderen gezien en gehoord moeten worden.
Dit verhaal raakt aan
- Eigen kinderen van pleegouders
- Betrokkenheid en grenzen
- Hechten en afscheid
- Kortdurende pleegzorg
Bekijk alle verhalen →
Verder lezen bij NJi ↗
